OMGWTFBBQ

Dames en heren, u bent getuige van een historisch moment.
Drumroll....
MIJN OVEN DOET HET WEER!

Neem uw tijd, pink gerust een traantje weg.
Ja, gaat het weer?

Na jarenlang gekloot met ophangende IKEA-dames en onwetende Whirlpool-mannen is het dan toch zover gekomen. Gisteravond het fornuis met oven naar voren getrokken - je weet nooit wat voor genants er achter/onder vandaan komt anders als de monteur komt - en alles dat in de weg kon staan aan de kant gezet. Dus dat ging een makkie worden voor die meneer vandaag. Dacht ik...

De monteur had nou nét het onderdeel dat kapot was niet mee. Want ja, als er een klant al honderddertig keer gebeld heeft dat de timerknop het niet meer doet, dan neem je uitgerekend dat ding niet mee natuurlijk. Logisch. "Kunt u hem dan niet zo maken dat ik hem weer aan en uit kan zetten, maar dat alleen de timer het niet meer doet?'. Nou dat kon wel, maar dat mocht hij niet.
Hij zag mijn gezicht op onweer gaan staan en ging zenuwachtig staan bellen. Na het telefoontje gooide hij zijn laptop open op het aanrecht en sprak de geruststellende woorden 'Die timer staat in bestelling, voor meerdere mensen, maar die bestelling staat er al maanden, voor week 3 van volgend jaar, dus ik geloof niet dat die nog gaan komen...'. Ik liet hem een link online zien waar die dingen bij een andere firma te bestellen zijn. Hij vond dat 'een goede tip voor Whirlpool om ze dan daar ook maar te gaan bestellen'....
Daarna informeerde ik of ik dan helemaal voor niets vandaag had zitten wachten en of ik dan de volgende keer dat hij kwam toch zeker niet weer voorrijkosten (à € 107,80) zou moeten hoeven betalen en dat ik er inmiddels toch echt heel erg klaar mee was. Ik had toch zeker niet voor niets afbakbroodjes en pizza gekocht? Dat ding moet aan, AAN, HOOR JE!?! Nou ja zo zei ik het niet, daar ben ik dan weer te schijterig voor, maar ik dacht het, dat telt ook.

Uiteindelijk heeft hij in een seconde of 50 alsnog de oven zó doorgelust dat ie het nu gewoon weer doet, ik kan hem aan en uit zetten met de temperatuur- en menuknop en die timer mogen ze ergens stoppen waar de zon niet schijnt.

Cheesecakes, ovenschotels, pizza's, kalkoenen, afbakbroodjes, shortbread, cake, ik ben er helemaal klaar voor. Ik voel dat er ergens diep van binnen een Stepford Wife in mij schuilt. Ik ga een bloemenjurk kopen, mijn haar föhnen en lippenstift op doen. Dahag!

PS... mijn orchidee doet het ook nog steeds!

Doel 56: Laat oven maken of koop een nieuwe
CHECK!

Gloeiende gloeiende. Maar dan juist niet.

Mijn oven is stuk. Voor een ander vast een issue van niets, peulenschil makkie hatseflats. Anderen bellen even een aardige lokale witgoedmeneer. Maar dat werd hier toch een ander verhaal. Het betreft een groot vrijstaand fornuis met oven. Jaren (...) geleden draaide ik de timerknop van de oven de verkeerde kant op. Oven zo dood als een pier, want zonder timer gaat hij niet aan. Lang verhaal kort... (ok, dat is gelogen, het wordt een heel lang verhaal) ... in de daarna volgende jaren gebruikte ik wel het fornuis, maar mopperde ik een keer of duizend dat de oven het niet meer deed, miste ik afbakbroodjes, pizza's en ovenschotels en heb ik talloze pogingen ondernomen om 'aan de binnenkant' te kijken wat er kapot was. Nooit gelukt, het stuk waar de knoppen op zitten is niet los te krijgen, het is een mysterie. Welke schroef je ook los draait, de oven geeft geen krimp. Meerdere mensen die dat hoorden zeiden dat zij het wel even kwamen doen. Alle pogingen ten spijt, ook hen lukte het niet.

Maar Miran, waarom kocht je dan geen nieuwe?
Omdat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om een apparaat van 1300 euro weg te smijten omdat er 1 knop kapot was.

Maar Miran, waarom belde je dan geen monteur?
Goed dat je het vraagt. Het apparaat was van 'For IKEA from Whirlpool' omdat de hele keuken van IKEA kwam. Steeds als ik IKEA belde, vroegen ze om het productnummer. En steeds als ik dat noemde, zeiden ze dat ik me vast vergiste, want zoiets hadden ze niet, terwijl ik toch de bestellijst, de bon en alles voor me had liggen. Als ik dan Whirlpool belde, zeiden ze dat ik toch écht IKEA moest hebben. Hoeveel minuten ik bij beide firma's in de wacht heb gestaan in al die jaren wil ik niet weten, maar steeds was ik het zo beu dat ik het maar weer liet zitten. Tot een paar dagen geleden. Ik was het zat, beu, alles. Ik moest weer dringend afbakbroodjes, ovenschotels en cheesecakes. Het telefoongesprek ging als volgt:

Goedemiddag, met Whirlpool, wat kan ik voor u doen?
Hallo, met Miranda. Mijn fornuis-met-oven Pro A60 is stuk. De timer draait door.
Dan gaan we even kijken. Pro A60 zegt u?
Ja.
Ok....
*niet veel goeds betekenende stilte*
....
U zei toch A60?
Ja. Pro. Pro A60.
Dat ken ik niet. Heeft u een serienummer?
Ik heb drie nummers, ik ga ze alledrie geven. *noemt nummers*
....
....
Ik kan hier niets over vinden. Weet u zeker dat het van Whirlpool is?
Ja, nou, er staat 'For IKEA from Whirlpool'.
Ah, dan moet u IKEA hebben, ik verbind u door!
Nou doe dat maar n.... oh....
Met *insert onverstaanbare naam* van IKEA.
Goedemiddag, ik ben doorverbonden door Whirlpool, het gaat over mijn Pro A60 fornuis.
En dat is van Whirlpool? Waarom bent u doorverbonden?
Omdat het 'For IKEA from Whirlpool' is en die meneer zeker wist dat ik u moet hebben.
Ok. Ik ga het product er even bij zoeken. Heeft u een productnummer?
Ja hoor *noemt productnummer*.
Mevrouw dat hebben wij niet.
Jawel, ik heb hier de bon en uw logo staat er boven.
Mevrouw, ik zeg u, wij hebben dit niet.
Jawel, zal ik anders een ander nummer geven dat er nog op de sticker staat?
U vergist zich, dit is niet van IKEA.
ER STAAT EEN IKEA LOGO IN HET GLAS VAN DE OVEN!!!
Oh. Kunt u nogmaals het productnummer geven?
*noemt nummer*
Mevrouw wij hebben dit niet.
Klik. En ze hangt op...

Mevrouw van de IKEA, hierbij krijgt u de koude douche. En meer van zulks, al dat koud, nat, jeukend en akelig is.

Daarna Whirlpool weer teruggebeld, weer in de wacht. Maar ze gaan een monteur sturen op 19 november. Hoezee holadieee. De vlag kan uit. Dacht ik...
De vreugde hierover was echter van vrij korte duur, want nadat ik IKEA via Facebook had benaderd over de idiote gang van zaken en een (echt heel aardige, hulde voor de webcare aldaar) dame mij daar antwoordde en belde, werd me medegedeeld dat ze het product niet alleen niet meer hebben, maar dat het ook nergens meer in hun systemen te vinden was en dat de onderdelen niet meer gemaakt worden. Oók niet door Whirlpool.... Dus ik hoop dat de monteur een beetje goed is met paperclips en plakband. De weg naar cheesecakes en afbakbroodjes gaat niet over rozen. Wordt vervolgd.

Hatsekidee! (Bor of Lowieke?)

En toen was daar was zomaar even een Day Zero Dipje. Ik ging wel door met (onderdelen van) doelen behalen, maar dan was ik daarna gewoon te lui om er blogs over te schrijven. Kan wel allerhande smoezen gaan bedenken, maar het was gewoon een kwestie van 'nu geen zin, komt morgen wel'. Mooi dat het morgen dan niet kwam.
Ach, in 1001 dagen mag je af en toe best eens verzaken. Beetje energie opdoen voor de rest van de lijst. Bij deze, met frisse moed, met volle kracht, hatsekideeee! (Wie zei dat ook alweer in de Fabeltjeskrant?? Was het Bor de Wolf of Lowieke de Vos, wie weet het? Google roept tegenstrijdige antwoorden).

Goed. De doelen. Zal ik er gewoon een turbo-update van maken? Dat ik gewoon roep 'Bird heeft een vriendje, Biet deed mee met een agilitywedstrijd, de orchidee leeft nog en ik heb bellen geblazen in Maastricht'? Nah, da's weer wat te kort door de bocht, daar moeten plaatjes bij. En enkele wijze woorden.

First things first. Aanvliegparkiet Bird heeft sinds kort een vriendje. Ooit kwam Bird letterlijk uit de lucht vallen, hij leek het prima naar zijn zin te hebben maar de laatste tijd probeerde hij zijn eigen spiegelbeeld tot leven te wekken. Zielig. Sneu. Eenzaam. Dus hop, een gevederd vriendje moest daarbij. Dat werd Baby, een prachtige blauwe vogeldeerne die ik bij Raya in Maastricht ben gaan halen, samen met Baukje. Het werd een superleuke dag vol straatmuzikanten, friet (géééén patat!), hakken, keien, telefoonhaat, bejaarden zonder fototalent, toffe wieven, lieve hondjes, winkels, Lush, straatmuzikanten, zere voeten en straatmuzikanten. En bellenblaas!

De nieuwe blauwe Catharinaparkiet hebben jullie al zeshonderd keer op Facebook voorbij zien komen, maar hier toch ook maar een foto, omdat ze zo leuk is *hartje hartje*.

Op zondag 27 oktober was er een Agilitywedstrijd met een debutantenklasse (lees: daar mogen de beginners/prutsers ook aan meedoen) in Ridderkerk bij HSV de Oase. Het werd een vrij stormachtige en natte oase. Korte samenvatting van de dag: om zeven uur je bed uit, de partytent die we gebruikten om droog te blijven vloog de lucht in, regen kwam met bakken uit de hemel, Biet won niets maar heul-wel-bijna, de Ridderkerkse pindasaus en patat waren lekker en het was retegezellig. Doel, check!

De orchidee leeft nog. Daar kan ik kort en bondig over zijn.
Bewijsfoto maak ik van de week wel even. Het is nog steeds dezelfde, ik heb al een paar keer gedacht dat ze op sterven na dood was, maar als ik haar dan drie weken totaal verwaarloos zitten er ineens weer bloemen in. Wonderlijk, dat verwaarlozing hier echt de beste verzorging is. Ik ben goed in verwaarlozen, ik maak het mijn nieuwe hobby.

Dus er is vordering bij doel 1 en 9 en... doelen 36 en 79 zijn bij deze behaald, yay!

Doel 9: Blaas bellen in 20 plaatsen/steden

Nu: 19-uit-20 (Amsterdam, Noordwolde, Apeldoorn, Krachtighuizen, Elburg, Putten, Kootwijk, Tuitjenhorn, Gouda, Rotterdam, Dordrecht, Amersfoort, Velp, Noordwijkerhout, Delft, Schipluiden, Bergschenhoek, Oss en Maastricht)

Debutanten

Vroeger (héél vroeger, als in een jaar of 25 geleden) was ik een fanatiek paardenmaisje. Ik deed aan wedstrijden mee, zowel dressuur als springen. Dat betekende vele zondagen vroeg op. Met vooral dat vroege opstaan in het achterhoofd, heb ik tegenwoordig met agility met Biet eigenlijk nooit de behoefte gehad om aan wedstrijden mee te gaan doen. We doen het voor de lol, de hond kan er energie in kwijt, ik ren ook nog een beetje sportief-achtig gillend over dat veld en daarna weer fijn naar huis.
Ik zag het al gebeuren dat als we er ooit een beetje goed in zouden worden, we ons dan op zondagochtenden om negen uur in het hoge Noorden zouden moeten melden voor de Grunningse Agility Wedstrijd. Not gonna happen, ik doe niet meer aan wedstrijden op zondag. Never. Ever.

Tot we van de week een mailtje kregen van onze eigen hondensportvereniging dat er op 27 oktober een agility wedstrijd is in Ridderkerk en dat daar een Debutantenklasse is. Beginners, want dat zijn we. Omdat ik dan meteen Doel 36 kan afstrepen hebben we ons zojuist opgegeven, Alinda met Beau en ik met Biet.
Het was eigenlijk de bedoeling dat ik die doel-36-wedstrijd gewoon op een zaterdagmiddag ofzo bij onze eigen vereniging ging doen, maar ach, Ridderkerk is geen Groningen.... Waarschijnlijk maken we er toch een potje van (Biet houdt van nieuwe omgevingen verkennen, dus ik denk dat ik als enige over die hindernissen ga springen aldaar terwijl Biet alle toeschouwers gedag zegt) dus het zal wel eenmalig zijn, zo houd ik mezelf maar voor.

Heel verstandig van de organisatie dat ze de aanvangstijd nog niet in de mail hebben gezet. We krijgen na inschrijven vast de melding dat we ons om 8.00 uur dienen te melden. Een vroege zondag, hindernissen... ik voel me weer bijna een paardenmaisje. Godzijdank deze keer zonder haarnetjes en spierwitte broeken. Vroeger leefde ik die wedstrijdzondagen op patatjes-met en Cola Calippo's. Moesten we deze keer maar weer doen, for old times sake. Bestaan die eigenlijk nog, Calippo's?

Als het de 27e oktober maar droog is, want wij zijn niet zo goed met regen...

Beau van Alinda

Fanatieke Biet

Biet op de A-schutting

Doel 36: Doe met Beetle mee aan agilitywedstrijd

Nu: ingeschreven...

Een paars kwartet

Zaterdag vierden mijn favoriete Klundertse deernes Franca en Annelies hun respectievelijk 27e en 28e verjaardag. Zoiets was het. Of iets met een HAVO diploma. Feit blijft dat het allemaal heel feestelijk was. Bitterballen, chocolade-ijs, foutemaartochgezellige hupsmuziek en bingo onder de leiding van de immer subtiele en beschaafd gebekte Joop. En dat allemaal in onze stamkroeg.

Franca had ooit geroepen, op de vraag wat ze voor haar verjaardag wilde, 'doe maar aanstekers en een tekening'. De komende honderdveertig jaar heeft ze nooit meer gebrek aan aanstekers en ook de tekeningen heeft ze gekregen. Hier mijn exemplaar, een getekende versie van de onvergetelijke nacht vorige maand waarin we doordeweeks in een bos gingen liggen 's nachts om vallende sterren te gaan kijken. 

Mooi he? Ik kan ook alles...
De feestvreugde gisteren werd voor mij nog verhoogd doordat we er weer een MatchingOnderbroekjesDag van maakten. Franca mocht de kleur kiezen en het werd paars. Ook Ingrid en Baukje deden mee en kwamen paarsgeonderbroekt naar het feest en zo was de 11e MatchingO.-dag een feit. Nog maar 14 te gaan tot het behalen van Doel 46!

Vandaag was ik in Oss voor de reünie van SOS-Strays, Biet kon zijn mede-Spaanse-honden ontmoeten en ook de Spaanse dames die in het asiel aldaar destijds voor haar gezorgd hebben voor ze naar Nederland kwam. Het was een heel leuke middag! Vlak voor ik naar huis ging riep Silvia gelukkig "Heb je je bellenblaas niet mee???". Jawel, natuurlijk, ik ga nooit zonder meer van huis. Zowel Silvia als Inge hielpen me ook in Oss wat bellen de lucht in te jagen, waardoor dat de 18e bellenblaaslocatie werd. Nog maar twee te gaan.

Bedankt aan iedereen die ik dit weekend gezien heb (en dat waren er nogal wat, gelukkig!) voor de superleuke dagen en jullie hulp weer bij de doelen!

Doel 46: 25 matching onderbroekjes dagen met Franca. 
Nu: 11-uit-25

Doel 9: Blaas bellen in 20 plaatsen/steden

Nu: 18-uit-20 (Amsterdam, Noordwolde, Apeldoorn, Krachtighuizen, Elburg, Putten, Kootwijk, Tuitjenhorn, Gouda, Rotterdam, Dordrecht, Amersfoort, Velp, Noordwijkerhout, Delft, Schipluiden, Bergschenhoek en Oss)

Plons. Alweer.

Gelukkig was het water vandaag een stuk schoner dan de moddersloten van gisteren. Het zwembad in Bergschenhoek had de seizoenssluiting van het buitenbad en ter ere daarvan mochten alle honden en baasjes uit de regio samen komen zwemmen. 

Het was eerst wat bewolkt. Later werd het zelfs nog zo zonnig dat we eerst nog met shirt en korte broek in het water lagen (vooral tegen het krassen van de nagels van de spartelende viervoeters), maar daarna toch maar gewoon in bikini bij de honden in het bad sprongen. 

Alinda was er ook, met Beau. Terwijl onze honden na het zwemmen over het bijbehorende grasveld vlogen, hebben wij nog even van de gelegenheid gebruik gemaakt om bellen te blazen. Nog maar een paar locaties en 't bellendoel is klaar. Jammer. Voor de laatste drie benodigde plekken maar even iets speciaals bedenken!

Doel 9: Blaas bellen in 20 plaatsen/steden

Nu: 17-uit-20 (Amsterdam, Noordwolde, Apeldoorn, Krachtighuizen, Elburg, Putten, Kootwijk, Tuitjenhorn, Gouda, Rotterdam, Dordrecht, Amersfoort, Velp, Noordwijkerhout, Delft, Schipluiden en Bergschenhoek)

Modderbad-to-the-max

Nog fris en fruitig voor de start

Vandaag was het zover... Doel 41, de Drekrees. Op naar Schipluiden met een prima weertje! Gehuld in voetbalschoenen, strakke broek om beesten op plekken waar je ze ècht niet wilt tegen te gaan en voorzien van een kek blauw nagellakje dat volgens mij bloedzuigerwerend zou zijn - een mens mag hopen - zag ik bij aankomst Lianne al zwaaien. Ook Eugène, Chris en Marijana vonden we al snel. De andere Lianne kwam iets later maar haalde de start gelukkig net!

Met 300 lopers ging de Drekrees van start

We moesten drie rondes over het uitgezette parcours doen, waarbij we in totaal 42 keer een moddersloot in moesten en 6 keer door de brede vaart. Slechts 3 moddersloten na de start dacht ik al 'Waar ben ik aan begonnen'. Allemachtig, wat was het zwaar. Die sloten IN is het probleem niet zo, daarna zak je letterlijk tot je knieën in de zompige bodem van de sloot en vervolgens moet je met modder in je ogen, oren, neus en mond die hoge gladde steile kant weer op zien te komen. En dat dus in totaal 48 keer. 

Eerlijk is eerlijk, tijdens de eerste ronde dacht ik niet dat ik alle drie de rondes zou kunnen gaan halen. 

Het vreemde was... ronde twee ging een stuk beter dan de eerste! Toen durfde ik wat verder in de sloten te springen, tot vlak voor de overkant, dat scheelde best wat energie. We hielpen elkaar steeds de hoge kanten weer op (nou ja, zij hielpen mij meer en vaker dan andersom...) en we bleven allemaal bij elkaar. 

Om jullie een indruk te geven, hier één van mijn sprongen in één sloot. En zo ging dat dus achtenveertig keer. Aanschouw de elegantie, gratie en overgave (...)

Je ging af en toe dus zo goed als koppie onder in die drab. Stinken dat het deed!
Tijdens de tweede ronde kon je merken dat de vissen in de vaart hadden geleden onder de kudde van 300 man/vrouw die er tijdens de eerste ronde al door moesten. Er kwam een flink aantal boven drijven. Eén deelnemer was kennelijk erg blij met zijn vangst, want die liep de rest van het parcours met een enorme vis te zeulen...

Toen we eenmaal twee rondes hadden gedaan, had ik het gevoel dat ik ronde 3 ook nog wel ging halen. We waren inmiddels de allerlaatsten - de winnaar was met ruim 20 minuten binnen en wij deden er ruim een uur over - maar dat mocht de pret niet drukken. We waren niet afgehaakt of uitgevallen!

We hebben het gehaald! Nadat we door de finish waren stonden er jongens met (ijskoude) brandslangen om de ergste modder van je af te spuiten en waren er buitendouches (ook koud, uiteraard). Na tien minuten koukleumen stroomde de modder nog steeds overal vandaan, zijn we in ons ondergoed naar de auto's gelopen en hebben we ons daar omgekleed. Vieze kleding in een vuilniszak, verder douchen kwam thuis wel. (Ben inmiddels al drie keer onder de douche geweest maar de slootgeur komt nog steeds bij vlagen in mijn neus. Maar het was het waard.) We kregen nog een Drekrees 2013 t-shirt ter herinnering, dat nog in de kofferbak van Lianne ligt, bedenk ik nu.

Lieve Lianne, Lianne, Eugène, Chris en Marijana, heel erg bedankt voor de leuke dag en jullie support (en sleurtechnieken!).
Lieve Mariëlle, dankjewel dat je kwam kijken en foto's maken! Dankzij jou kunnen we zeggen 'gelukkig hebben we de foto's nog'.

Oh ik zou het bijna vergeten, uiteraard na afloop ook nog even bellen geblazen. Schipluiden mag dus ook weer worden toegevoegd aan de blaaslocaties! Helaas helemaal vergeten in bemodderde toestand wildvreemden te knuffelen...

Doel 9: Blaas bellen in 20 plaatsen/steden

Nu: 16-uit-20 (Amsterdam, Noordwolde, Apeldoorn, Krachtighuizen, Elburg, Putten, Kootwijk, Tuitjenhorn, Gouda, Rotterdam, Dordrecht, Amersfoort, Velp, Noordwijkerhout, Delft en Schipluiden)